Сифатии сети оби ҳайвон , задаон нӯшхандат

صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت

Асарии сети ҷони ширин , зи лабони ҳамчуи қандат

اثری ست جان شیرین، ز لبان همچو قندت

Ба кадоми сарви байнам ки зи ту сабур бошам

به کدام سرو بینم که ز تو صبور باشم

Ки дароз монад дар дили ҳаваси қади баландат

که دراز ماند در دل هوس قد بلندت

Ба хазони ҳиҷри мардум , чаҳ камат шавад ки мо ро

به خزان هجر مردم، چه کمت شود که ما را

Ба ғалати гулии шкФтии зи даҳони нӯшхандат

به غلط گلی شکفتی ز دهان نوشخندت

Манам ва ҳазор печиши зи хаёли зулф дар дил

منم و هزار پیچش ز خیال زلف در دل

Ба куҷои рӯм ки ҷонам раҳад аз хами камандат

به کجا روم که جانم رهد از خم کمندت

Ба раҳати фитодаи мардуми равишии намо ба ҷавлон

به رهت فتاده مردم روشی نما به جولان

Ки чу мурдании сети борӣ ба таҳи сами самандат

که چو مردنی ست باری به ته سم سمندت

зи ту давр чанд сӯзам ба миёни оташи ғам

ز تو دور چند سوزم به میان آتش غم

Ҳамаи ғайритеми зи авду ҳамаи рашкам аз сапандат

همه غیرتم ز عود و همه رشکم از سپندت

Кун ишоратӣ чу шоҳӣ ки баранд банди бандам

کن اشارتی چو شاهی که برند بند بندم

Ки зи лутфи ин сиёсати барҳами магари зи бандат

که ز لطف این سیاست برهم مگر ز بندت

Бизан , эй рафиқ , оташ ки асар намондам то

بزن، ای رفیق، آتش که اثر نماندم تا

Ту раҳеи зи молаш , ман , ман сӯхтаи зи бандат

تو رهی ز مالش، من، من سوخته ز بندت

Мпзи ин хаёли хусрав ки ба ишқ дар наМонӣ

مپز این خیال خسرو که به عشق در نمانی

Буд ар чаҳ зоҳли шаҳрии шабу рӯзи решхандат

بود ار چه زاهل شهری شب و روز ریشخندت