Мардум аз кӯии ту чун бедил нарафт

مردم از کوی تو چون بیدل نرفت

Ҳар ки дар майхона шуд оқил нарафт

هر که در میخانه شد عاقل نرفت

Умр дар сар шуд ба расвои ишқ

عمر در سر شد به رسوایی عشق

Венаи ҳавас аз ҷон беҳосил нарафт

وین هوس از جان بی حاصل نرفت

Меҳри рӯйиш дар дилам пинҳон намонад

مهر رویش در دلم پنهان نماند

Офтоби андари ҳиҷоб гул нарафт

آفتاب اندر حجاب گل نرفت

Корвон бигузашт ва маҳмил монад давр

کاروان بگذشت و محمل ماند دور

Вази дили ман ёди он маҳмил нарафт

وز دل من یاد آن محمل نرفت

Баркашидам танги танро сӯии сабр

برکشیدم تنگ تن را سوی صبر

Лошаи лоғар буд то манзил нарафт

لاشه لاغر بود تا منزل نرفت

Моу ғарқи баҳри ҳиҷрон , чун кунем

ما و غرق بحر هجران، چون کنیم

Киштии дарвеш дар соҳил нарафт

کشتی درویش در ساحل نرفت

Бо касе вақте висолӣ доштем

با کسی وقتی وصالی داشتیم

Солҳо бигузашт ва он аз дил нарафт

سالها بگذشت و آن از دل نرفت

Шукр кун , хусрав , балои ишқ ро

شکر کن، خسرو، بلای عشق را

Зонка ин файзаст ,гар қобил нарафт

زانکه این فیض است، گر قابل نرفت