эй ки рӯй ту ҳаёт ҷон аст

ای که روی تو حیات جان است

Дидаи ҷоят шуда ҷой онаст

دیده جایت شده جای آنست

Моҳро аз рух чун хуршедат

ماه را از رخ چون خورشیدت

Дар шаб чордҳм нуқсонаст

در شب چاردهم نقصانست

Сухани андари лаби ту дили бабрад

سخن اندر لب تو دل ببرد

Дил чаҳ бошад , сухани андар ҷон аст

دل چه باشد، سخن اندر جان است

Белабат ҳар лаби лаълӣ ки газам

بی لبت هر لب لعلی که گزم

Санги реза ба таҳ дандонаст

سنگ ریزه به ته دندانست

Нотавонам , ки ғамат бо ман кард

ناتوانم، که غمت با من کرد

Ҳар чаҳ аз ҷавр ва ҷафо битавонаст

هر چه از جور و جفا بتوانست

Силк дар гашти марои зи оби ду чашм

سلک در گشت مرا ز آب دو چشم

Тор ҳар ришта ки дар дандонаст

تار هر رشته که در دندانست

Ба гуҳи гиряи саводи чашмам

به گه گریه سواد چشمم

Тира , гӯйӣ ки шаб боронаст

تیره، گویی که شب بارانست

Гуфтем ғам махӯру осони гир

گفتیم غم مخور و آسان گیر

Ин ба гуфтан , снмо , осонаст

این به گفتن، صنما، آسانست

Давр аз шуълаи оҳи хусрав !

دور از شعله آه خسرو!

Ки дилаш сӯхта ҳиҷронаст

که دلش سوخته هجرانست