Дарди сари дӯстони оҳу фиғон ман аст

درد سر دوستان آه و فغان من است

Коҳиши ҷони табиби дарди ниҳон ман аст

کاهش جان طبیب درد نهان من است

Чанд тавон дид вой бар дили мискини ҷафо

چند توان دید وای بر دل مسکین جفا

Гир ки бегона шуд охир аз он ман аст

گیر که بیگانه شد آخر از آن من است

Аз дами сарди фироқи барг ҳаётам намонад

از دم سرد فراق برگ حیاتم نماند

Офати ин барги рези боди хазон ман аст

آفت این برگ ریز باد خزان من است

Гиря ки аз сӯзи дили гарми бурун май даҳум

گریه که از سوز دل گرم برون می دهم

Қатра обаст , лек шуълаи ҷон ман аст

قطره آبست، لیک شعله جان من است

Дил ки зи ман гум шудаи сет бар ту гумон май барам

دل که ز من گم شده ست بر تو گمان می برم

Ҳаст турои худ яқин ҳар чаҳ гумон ман аст

هست ترا خود یقین هر چه گمان من است

Шӯии ҳам аз хӯни дили хоки сари кӯии хеш

شوی هم از خون دل خاک سر کوی خویش

То баравад ҳар куҷои ному нишон ман аст

تا برود هر کجا نام و نشان من است

Бе хабари панди гӯи биҳдаҳ ҷон ме кунад

بی خبر پند گو بیهده جان می کند

Аз паии мурдан ба ишқи кӯҳи гарон ман аст

از پی مردن به عشق کوه گران من است

намеравад он шӯх ва мангар чаҳ кунам нола беш

می رود آن شوخ و من گر چه کنم ناله بیش

Боз наёяд , аз онки умри равон ман аст

باز نیاید، از آنک عمر روان من است

Дӯш ба хусрави зи лутф , гуфт ғуломи манӣ

دوش به خسرو ز لطف، گفت غلام منی

Мартабаи ин хитоби нархи гарон ман аст

مرتبه این خطاب نرخ گران من است