Чун ғами ҳиҷрон ӯ надошт ниҳоят

چون غم هجران او نداشت نهایت

Оқибати андӯҳ ишқ кард сироят

عاقبت اندوه عشق کرد سرایت

Вақт наомад бета , ки аз сари инсоф

وقت نیامد بتا، که از سر انصاف

Сӯии заъифон назар кунӣ ба аноят

سوی ضعیفان نظر کنی به عنایت

Ғояти онҳо ки аз ҷафоӣ ту дидам

غایت آنها که از جفای تو دیدم

Нур яқин дошт дар дилам ба сироят

نور یقین داشت در دلم به سرایت

Гар танам аз дасти ғами зи пой дар омад

گر تنم از دست غم ز پای در آمد

Срнкшм , то манам , зи қайду Фоит

سرنکشم، تا منم، ز قید وفایت

Гар ту ба теғами занӣ халос набошад

گر تو به تیغم زنی خلاص نباشد

Захми ту хуштар ки аз рақиби ҳимоят

زخم تو خوشتر که از رقیب حمایت

Шарҳи ғами ишқ беш азин з чаҳ гӯям

شرح غم عشق بیش ازین ز چه گویم

Шавқи ману ҷавр ӯ расед ба ғоят

شوق من و جور او رسید به غایت

эй бути номеҳрбони шӯхи ситамгар

ای بت نامهربان شوخ ستمگر

Аз ту кунам ё зи рӯзгори шикоят

از تو کنم یا ز روزگار شکایت

Ончии ман аз рӯзгор сифла кашидам

آنچه من از روزگار سفله کشیدم

Пеш ту гӯям зи рӯзгори ҳикоят

پیش تو گویم ز روزگار حکایت