эй сар кашида аз ман , сари кашам ба пешат

ای سر کشیده از من، سر کشم به پیشت

Гар аз тариқи хешии байнам аз он хешат

گر از طریق خویشی بینم از آن خویشت

Моиему ғунчаи дили мавқуфи банди ишқат

ماییم و غنچه دل موقوف بند عشقت

Кӯи бод то бигӯед аҳволи ман ба пешат

کو باد تا بگوید احوال من به پیشت

Натавон ба шарҳ додан бо сад ҷаридаи гул

نتوان به شرح دادن با صد جریده گل

Ҳасании зи васфи рӯят , васфии зи шарҳи пешат

حسنی ز وصف رویت، وصفی ز شرح پیشت

То дода аз лаби ту дилро гули ангабинӣ

تا داده از لب تو دل را گل انگبینی

Занбӯри ҷон ман шуд мижгон ҳамчу наяшт

زنبور جان من شد مژگان همچو نیشت

Чун бинмт ба ногуҳ , хоҳам ки ҷои созам

چون بینمت به ناگه، خواهم که جای سازم

Дар синаи фигорами андари даруни ришат

در سینه فگارم اندر درون ریشت

Лутфӣ ба бандаи хусрав аз тири ғамзаи ту

لطفی به بنده خسرو از تیر غمزه تو

Омоҷ кард сина , берун нашуд зи кешат

آماج کرد سینه، بیرون نشد ز کیشت