Чун дар сухан даромад лаъли шукри мақолат

چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت

Оби ҳаёти резад аз чашмаи зулолат

آب حیات ریزد از چشمه زلالت

Доне ки чист маро андари миёни сиёҳӣ

دانی که چیست مه را اندر میان سیاهی

Як нусхаи исти мзлм аз дафтари камолат

یک نسخه ایست مظلم از دفتر کمالت

Бечора ман бимонадам маҳрӯм аз чунон рӯй

بیچاره من بماندم محروم از چنان روی

То чашм кист , ё раб , пайваста дар ҷамолат

تا چشم کیست، یا رب، پیوسته در جمالت

Аз шом то саҳаргаҳ аз гиря ме бисӯзам

از شام تا سحرگه از گریه می بسوزم

Ҳар дам агар наёяд парвонаи висолат

هر دم اگر نیاید پروانه وصالت

Аз бас ки дар фироқат бисёр кард пурсиш

از بس که در فراقت بسیار کرد پرسش

Якборагӣ бимонадам шармандаи хаёлат

یکبارگی بماندم شرمنده خیالت

Наздик шуд ҳалокам , пурсиднӣ накардӣ

نزدیک شد هلاکم، پرسیدنی نکردی

К-эии даври монда аз ман , дар ҳиҷр чист ҳолат ?

کای دور مانده از من، در هجر چیست حالت؟

Кофар дило , агар чаҳ кардӣ ҳароми васлам

کافر دلا، اگر چه کردی حرام وصلم

Бодо чу шери модари хӯнҳои мо ҳалолат

بادا چو شیر مادر خونهای ما حلالت

Чун май кашеми борӣ , аз рӯй худ миФгн

چون می کشیم باری، از روی خود میفگن

Бигзор то барояд ҷонам ба пеши холат

بگذار تا برآید جانم به پیش خالت

Сад солаи қисса худ гӯям ки кам нагардад

صد ساله قصه خود گویم که کم نگردد

Валлоҳ , агар набошад андешаи малолат

والله، اگر نباشد اندیشه ملالت

Ту он нае ки гардии икдми Фромш аз ҷон

تو آن نه ای که گردی یکدم فرامش از جان

Бо онкӣ менабинад хусрави ҳазор солат

با آنکه می نبیند خسرو هزار سالت