Зулф ба зулмгар чаҳ ҷаҳонӣ фурӯ гирифт

زلفت به ظلم گر چه جهانی فرو گرفت

Натавон ҳамаи ҷаҳон ба яке тор мӯ гирифт

نتوان همه جهان به یکی تار مو گرفت

Дар моҳтоби дӯши хиромон ҳаме шудӣ

در ماهتاب دوش خرامان همی شدی

Моҳат бидиду чодари шаби пеш рӯ гирифт

ماهت بدید و چادر شب پیش رو گرفت

Ман чун кунам ки рӯй дигар хуш наме кунад

من چون کنم که روی دگر خوش نمی کند

Ин чашми рӯи сияҳ ки ба рӯй ту ху гирифт

این چشم رو سیه که به روی تو خو گرفت

Вақте забони таъни кушодам ба бедилӣ

وقتی زبان طعن گشادم به بیدلی

Инак дили хароби марои ҳақ ӯ гирифт

اینک دل خراب مرا حق او گرفت

Бӯседам он лабу з шукр мемонад сухан

بوسیدم آن لب و ز شکر می‌کند سخن

Яъне бихоҳад ин намакам дар гулӯ гирифт

یعنی بخواهد این نمکم در گلو گرفت

Соқӣ , биор май ки чунон сӯхти дили зи ишқ

ساقی بیار می که چنان سوخت دل ز عشق

Каз сӯзи ин кабоби ҳамаи хона бӯ гирифт

کز سوز این کباب همه خانه بو گرفت

эй пардаи пӯши қиссаи ман , бигузар аз серум

ای پرده پوش قصه من، بگذر از سرم

Кин саргузашти ман ҳамаи бозор ва кӯ гирифт

کاین سرگذشت من همه بازار و کو گرفت

Баси порсо ки аз ҳаваси шоҳидони маст

بس پارسا که از هوس شاهدان مست

Дар майкада дар омад ва бар сар сабу гирифт

در میکده در آمد و بر سر سبو گرفت

Ҷони барда буд хусрави мискини зи некӯон

جان برده بود خسرو مسکین ز نیکوان

Ишқи ту ногаҳонаш дар омад , фурӯ гирифт

عشق تو ناگهانش در آمد، فرو گرفت