Оби ҳаёти ман ки нам аз ман дареғ дошт

آب حیات من که نم از من دریغ داشت

Хок раҳаш шудам , қадам аз ман дареғ дошт

خاک رهش شدم، قدم از من دریغ داشت

Ман ҳар шабӣ нишаста зи ҳиҷраш ба рӯзи ғам

من هر شبی نشسته ز هجرش به روز غم

ӯ пурсишӣ ба рӯзи ғам , аз ман дареғ дошт

او پرسشی به روز غم، از من دریغ داشت

Гуҳи гуҳ ба буи ӯ шудамӣ зиндаи пеши азин

گه گه به بوی او شدمی زنده پیش ازین

Он низ боди субҳдам аз ман дареғ дошт

آن نیز باد صبحدم از من دریغ داشت

Гаштами зи фарқ то ба қадами ҳалқа чун рикоб

گشتم ز فرق تا به قدم حلقه چون رکاب

Ваон шаҳсавори ман қадам аз ман дареғ дошт

وان شهسوار من قدم از من دریغ داشت

Бар дигарон навишт басии номаи вафо

بر دیگران نوشت بسی نامه وفا

Бар ҳошияи саломи ҳам аз ман дареғ дошт

بر حاشیه سلام هم از من دریغ داشت

Сад дӯст беш кишт , на ман низ дӯстам

صد دوست بیش کشت، نه من نیز دوستم

Охир чаҳ шуд ки ин карам аз ман дареғ дошт

آخر چه شد که این کرم از من دریغ داشت

Ман дар сар қалам задам оташи зи дӯди оҳ

من در سر قلم زدم آتش ز دود آه

ӯ дӯдаи сари қалам аз ман дареғ дошт

او دوده سر قلم از من دریغ داشت

Коғаз магар намонад ки он нохудои тарс

کاغذ مگر نماند که آن ناخدای ترس

Аз нӯки хомаи як рақам аз ман дареғ дошт

از نوک خامه یک رقم از من دریغ داشت

Карданд агар вафо кам вагар беш некӯон

کردند اگر وفا کم و گر بیش نیکوان

ӯ ҳар чаҳ ҳаст беш ва кам аз ман дареғ дошт

او هر چه هست بیش و کم از من دریغ داشت

Хусрав чигуна банд кунад сабрро ки ёр

خسرو چگونه بند کند صبر را که یار

Мӯеи зи зулфи хам ба хам аз ман дареғ дошт

مویی ز زلف خم به خم از من دریغ داشت