Зери каллаи намӯна рӯй ту ма надошт

زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

Каси моҳро намӯна ба зер калла надошт

کس ماه را نمونه به زیر کله نداشت

Бигирифт чорсўии рахти зулф ва ҳеҷ вақт

بگرفت چارسوی رخت زلف و هیچ وقت

Як шаби ҷаҳон чу рӯй ту дар чордаҳ надошт

یک شب جهان چو روی تو در چارده نداشت

Дар забт офтоб нашуд малики ним рӯз

در ضبط آفتاب نشد ملک نیم روز

Каз зулфи анбарин ту қӣр сияҳ надошт

کز زلف عنبرین تو قیر سیه نداشت

Дӯши оташӣ ба сина ҳаме зад ҳавои ту

دوش آتشی به سینه همی زد هوای تو

Бигурехт ашк ва сӯхта шуд дил чу раҳ надошт

بگریخت اشک و سوخته شد دل چو ره نداشت

Хӯнам бихӯраду чашми ту лаб тар накард , азонк

خونم بخورد و چشم تو لب تر نکرد، ازآنک

Дӯд дигар навишту хати ту нигаҳ дошт

دود دگر نوشت و خط تو نگه داشت

Бо ин ҳамаи вафоӣ ту дорад миёни ҷон

با این همه وفای تو دارد میان جان

Дили худ з даст рафт , чу ӯ кас нигаҳ дошт

دل خود ز دست رفت، چو او کس نگه داشت

Аз хӯн навиштаам ба ду рухи моҷарои ишқ

از خون نوشته ام به دو رخ ماجرای عشق

Аз бас ки дар сафинаи дил ҷойгаҳ надошт

از بس که در سفینه دل جایگه نداشت

Як ваъдаи ту дар ҳақи хусрав ба сар нашуд

یک وعده تو در حق خسرو به سر نشد

Гӯйӣ ки бод буд ки бор гунаҳ надошт

گویی که باد بود که بار گنه نداشت