з онгаҳе ки дили ман ба сӯии ёр ман аст

ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

Зиҳии дароз ки шабҳои интизор ман аст

زهی دراز که شبهای انتظار من است

з ман намонад нишону дилам ба зулф ту монад

ز من نماند نشان و دلم به زلف تو ماند

Ба гӯши дорӣ , ҷоно , ки ёдгор ман аст

به گوش داری، جانا، که یادگار من است

Магари ту худ кунӣ ин лутф , варна ме донам

مگر تو خود کنی این لطف، ورنه می دانم

Ки он ҷамол на дар хӯрд рӯзгор ман аст

که آن جمال نه در خورد روزگار من است

Маро ба мастии маъзӯри дор , эй ҳушёр

مرا به مستی معذور دار، ای هشیار

Ки ин зимом на дар дасти ихтиёр ман аст

که این زمام نه در دست اختیار من است

Чу лолаи ғарқ ба хӯнам , чу гули гиребони чок

چو لاله غرق به خونم، چو گل گریبان چاک

Зиҳии шукуфта ки имсоли навбаҳор ман аст

زهی شکفته که امسال نوبهار من است

Ҳазор бор ҳаме гуфтам , эй дили бдхўӣ

هزار بار همی گفتم، ای دل بدخوی

Ки ишқи бозӣ бо некӯон на кор ман аст

که عشق بازی با نیکوان نه کار من است

Нишони хоки ситами куштаи ист дар раҳи ишқ

نشان خاک ستم کشته ایست در ره عشق

Ҳар он ғубор ки бар доманнигор ман аст

هر آن غبار که بر دامن نگار من است

Ба теғ дар ҳақи хусрави ҳақ ҷафо бигзор

به تیغ در حق خسرو حق جفا بگذار

Худои хайри дҳодш ки ҳақи гузор ман аст

خدای خیر دهادش که حق گزار من است