зи бас ки гӯши ҷаҳонии пар аз фиғон ман аст

ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

Ба шаҳр бар сар ҳар кӯии достон ман аст

به شهر بر سر هر کوی داستان من است

зи бедилӣ , агарам ҷон равад , аҷаб набӯд

ز بیدلی، اگرم جان رود، عجب نبود

Чу дил намедиҳадам онкии длстон ман аст

چو دل نمی دهدم آنکه دلستان من است

Дуоӣ умр кунандам , вале қабул мабод

دعای عمر کنندم، ولی قبول مباد

Маро чу зинда намехоҳад онкии ҷон ман аст

مرا چو زنده نمی خواهد آنکه جان من است

зи захми чобуки ҳиҷрони дамии расм ба адам

ز زخم چابک هجران دمی رسم به عدم

Агар на панҷаи умед дар Аннан ман аст

اگر نه پنجه امید در عنان من است

Чу шамъи сӯхтам , ар ном гуфтамаш ҳамаи шаб

چو شمع سوختم، ار نام گفتمش همه شب

Марои забонаи оташи ҳамин забон ман аст

مرا زبانه آتش همین زبان من است

Миёни ҷону танам даврӣ уфтаду тарсам

میان جان و تنم دوری افتد و ترسم

зи давре ки миёни туу миён ман аст

ز دوریی که میان تو و میان من است

Ту дар миёни ман аз ҷони хастаи танги мё

تو در میان من از جان خسته تنگ میا

Ки як ду рӯзи дарин хонаи миҳмон ман аст

که یک دو روز درین خانه میهمان من است

Мубини гадои ман бар дарат ки дар ҳиммат

مبین گدایی من بر درت که در همت

Тавонгарам ки ғамати ганҷи шоягон ман аст

توانگرم که غمت گنج شایگان من است

Даруни ман ҳамаи шаб чун чароғ май сӯзад

درون من همه شب چون چراغ می سوزد

Магари фатилаи он мағзи устихон ман аст

مگر فتیله آن مغز استخوان من است

Ту зон ман нашӯй ,гар чаҳ бахт онам нест

تو زان من نشوی، گر چه بخت آنم نیست

Ҳамин баси сет ки гӯйӣ ки хусрави он ман аст

همین بس ست که گویی که خسرو آن من است