зи хӯни дил ки ба рухсори моҷароӣ ман аст

ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

Бихон ба лутф ки дебочаи вафоӣ ман аст

بخوان به لطف که دیباچه‌ی وفای من است

Нафаси расида ба охир , ҳавас намонад ҷузи ин

نفس رسیده به آخر، هوس نماند جز این

Ки бишинавам зи ту кин мардон аз барои ман аст

که بشنوم ز تو کاین مردن از برای من است

Ба ҷои дуоӣ ғамат мекунам ки дайри зиёд

به جای دعای، غمت می‌کنم که دیر زیاد

Казу физоиши ин дард бедавоӣ ман аст

کزو فزایش این درد بی دوای من است

Даруни ҷони туе аз баҳр онаш дорам дӯст

درون جان تویی، از بهر آنش دارم دوست

Вагарнаи ҷони маро бе ту як балоӣ ман аст

وگرنه جان مرا بی تو یک بلای من است

Фузули байни ту ки ҷое ҳамеи нуҳуми худ ро

فضول! بین تو که جایی همی نهم خود را

Ки зери пои саги кӯии дӯсти ҷой ман аст

که زیر پای سگ کوی دوست جای من است

Чаҳ ҳади даъвии нилӯфари онкии лофи ғурур

چه حد دعوی نیلوفر آن که لاف غرور

Занад ки чашмаи хуршеди ошноӣ ман аст

زند که چشمه خورشید آشنای من است

Бсухтам зи дил ва ҳам ба пеш дил гуфтам

بسوختم ز دل و هم به پیش دل گفتم

Ки рӯзи ин дили бади рӯзи ман балоӣ ман аст

که روز این دل بد، روز من، بلای من است

Куҷои рӯм ки маро кард буи ӯ гумроҳ

کجا روم که مرا کرد بوی او گمراه

Ки ҳар сипедаи дами он буии ошноӣ ман аст

که هر سپیده‌دم آن بوی آشنای من است

Бинол пеш дараш , хсрўо , ки он султон

بنال پیش درش، خسروا، که آن سلطان

Шинохтаи сет ки ин нолаи гадоӣ ман аст

شناخته‌ست که این ناله‌ی گدای من است