Шаби фироқи сиёҳу марои сиёҳ тар аст

شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

Ки шом то саҳарами зулфи ёр дар назар аст

که شام تا سحرم زلف یار در نظر است

Чигуна тира набошад рухам ки шамъи мурод

چگونه تیره نباشد رخم که شمع مراد

намефурӯзад азин оташӣ ки дар ҷигар аст

نمی فروزد ازین آتشی که در جگر است

Магӯ ки чанд шӯй бе хабари зи мастии ишқ

مگو که چند شوی بی خبر ز مستی عشق

Касе ки мастяш аз ишқ нест бехабар аст

کسی که مستیش از عشق نیست بی خبر است

Ҳар он бало ки расад аз бидон расад ҳама ро

هر آن بلا که رسد از بدان رسد همه را

зи никўонсти маро ҳар бало ки гирд сар аст

ز نیکوانست مرا هر بلا که گرد سر است

Нафиру нолаи халқ аз ҷафои хор буд

نفیر و ناله خلق از جفای خار بود

Агар зи булбули пурсӣ ҷафои гул бтар аст

اگر ز بلبل پرسی جفای گل بتر است

Ба тишнагии биёбон ишқ шуд маълум

به تشنگی بیابان عشق شد معلوم

Ки соя нишин саломат на марди ин сафар аст

که سایه نشین سلامت نه مرد این سفر است

Ба пои бӯси ҳаваси бурданами фузул буд

به پای بوس هوس بردنم فضول بود

Ҳамин басаст ки болинами остон дар аст

همین بس است که بالینم آستان در است

Магӯ кигар бикашади ишқи мот , айби мгир

مگو که گر بکشد عشق مات، عیب مگیر

Чаҳ ҷои айб ки худ ишқро ҳамин ҳунар аст

چه جای عیب که خود عشق را همین هنر است

Ту маст будӣу хусрави хароби ту саҳарӣ

تو مست بودی و خسرو خراب تو سحری

Гузашти умр ва ҳанузам хумори он саҳар аст

گذشت عمر و هنوزم خمار آن سحر است