Ҳануз он рух чун моҳи пеши чашм ман аст

هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

Шиканҷи ҷонам азон зулф дар ҳам ва шикан аст

شکنج جانم ازان زلف در هم و شکن است

Чаҳ суд пухтани савдо чу шамъи ҷонами сӯхт

چه سود پختن سودا چو شمع جانم سوخت

зи оташӣ ки маро дар дарунаи шуъла зан аст

ز آتشی که مرا در درونه شعله زن است

Шабам ки то ба қиёмати умед субҳаш нест

شبم که تا به قیامت امید صبحش نیست

На ин шабаст ки бахти сиёҳи рӯз ман аст

نه این شب است که بخت سیاه روز من است

Ба таъну сарзаниш , эй пндгў , чаҳ тарсоне

به طعن و سرزنش، ای پندگو، چه ترسانی

Сари маро ки қадамгоҳи санги мард ва зан аст

سر مرا که قدمگاه سنگ مرد و زن است

Ҳазор номаи ислом пора кард хатиб

هزار نامه اسلام پاره کرد خطیب

Ки бози номаи куфри ҳазор брҳмн аст

که باز نامه کفر هزار برهمن است

Магӯ ки бар лаби ту лаб ниҳодаам дар хоб

مگو که بر لب تو لب نهاده ام در خواب

Маро ки ҷон ба лаб омад чаҳ ҷои ин сухан аст

مرا که جان به لب آمد چه جای این سخن است

На ончунонаст ки ҷоят нигаҳ тавонад дошт

نه آنچنانست که جایت نگه تواند داشت

Латофатӣ ки ба болои сарв ва норван аст

لطافتی که به بالای سرو و نارون است

Чаҳ хонем сӯии гулзори тарки хусрави гир

چه خوانیم سوی گلزار ترک خسرو گیر

Куҷои асири рахтро сари гул ва саман аст

کجا اسیر رخت را سر گل و سمن است