Рухи ту риштаи зулф аз барои он овехт

رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

Ки офтоб бидон ришта метавон овехт

که آفتاب بدان رشته می توان آویخت

Равон шудӣу маро аз миён ҳамчун мӯӣ

روان شدی و مرا از میان همچون موی

Ба ошкор бибастӣ ва дар ниҳон овехт

به آشکار ببستی و در نهان آویخت

Чаҳ кард пеши рахти гул ки гули фуруш ӯ ро

چه کرد پیش رخت گل که گل فروش او را

Ба дасти худ ба гулӯи баста ресмон овехт

به دست خود به گلو بسته ریسمان آویخت

Дилам чу риштаи қандил аз оташи рухи хеш

دلم چو رشته قندیل از آتش رخ خویش

Бсухтӣ ва ба миҳроб абрувон овехт

بسوختی و به محراب ابروان آویخت

Бимонад то ба қиёмат ба мӯии овезон

بماند تا به قیامت به موی آویزان

Касе ки як сари мӯе дар он миён овехт

کسی که یک سر مویی در آن میان آویخت

Аннани кушода ба дунболаи ту оби ду чашм

عنان گشاده به دنبالهٔ تو آب دو چشم

Ду дастаи мардумаки дида дар Аннан овехт

دو دسته مردمک دیده در عنان آویخت

Дилами зи дида бурун шуд , бимонад дар мижгон

دلم ز دیده برون شد، بماند در مژگان

Гзир кард зи борон ба новдон овехт

گزیر کرد ز باران به ناودان آویخت

зи чашму абрӯӣ ӯ гӯшаи гири шӯ , хусрав

ز چشم و ابروی او گوشه گیر شو، خسرو

зи тарки масти ҳазар ба чу дар камон овехт

ز ترک مست حذر به چو در کمان آویخت