Тарки ман даии сухан ба раҳ ме гуфт

ترک من دی سخن به ره می‌گفت

Ҳарки рӯйиш бидид , ма ме гуфт

هرکه رویش بدید، مه می‌گفت

ӯ ҳаме рафту халқ дар ақабаш

او همی‌رفت و خلق در عقبش

Вҳдаҳи лошарик ?ла ме гуфт

وحده لاشریک له می‌گفت

Дил ба сад ҳила мегурехт зи ишқ

دل به صد حیله می‌گریخت ز عشق

Дили сухан аз дарун чаҳ ме гуфт

دل سخن از درون چه می‌گفت

Ғулғулӣ мешунидам аз даҳанаш

غلغلی می‌شنیدم از دهنش

Дида аз хеши сад гунаҳ ме гуфт

دیده از خویش صد گنه می‌گفت

Дили хаташро завол ҷон ме хонд

دل خطش را زوال جان می‌خواند

Ним шабро зўолгаҳ ме гуфт

نیم‌شب را زوالگه می‌گفت

Гуфтамаш тир май занӣ бар дил

گفتمش تیر می‌زنی بر دل

Ханда мезад ба ноз ва на ме гуфт

خنده می‌زد به ناز و نه می‌گفت

Хусрав аз даври ҳамчуи мадҳушон

خسرو از دور همچو مدهوشان

Назарӣ май Фгнд ва ваа ме гуфт

نظری می‌فگند و وه می‌گفت