Нигор ман имшаби сар ноз дошт

نگار من امشب سر ناز داشت

Бар афтодагони чашми бад соз дошт

بر افتادگان چشم بد ساز داشت

Ба як ҷоми бода ба саҳрои Фгнд

به یک جام باده به صحرا فگند

Дилам ҳар чаҳ дар парда роз дошт

دلم هر چه در پرده راز داشت

Ба сӯяш намедидам аз бими ҷон

به سویش نمی دیدم از بیم جان

Ки дар чашм ӯ мастӣ оғоз дошт

که در چشم او مستی آغاز داشت

Раҳ ман зад ин бозмондаи сиришк

ره من زد این بازمانده سرشک

Ки чашми маро аз назари боздошт

که چشم مرا از نظر بازداشت

Ҳамаи шаб чу парвона май сӯхтам

همه شب چو پروانه می سوختم

Ки шамъи ман аз дигарон газ дошт

که شمع من از دیگران گاز داشت

Ба узр ар дилами баради маъзӯр буд

به عذر ار دلم برد معذور بود

Ки чашмӣ ба ғоят дғобоз дошт

که چشمی به غایت دغاباز داشت

Дили ман ки тирии дарави монда буд

دل من که تیری درو مانده بود

Ба нолаи харошӣ дар овоз дошт

به ناله خراشی در آواز داشت

Кунун ёд дорад зи хусрави гуҳӣ

کنون یاد دارد ز خسرو گهی

Ки мурғии дарин боғ парвоз дошт

که مرغی درین باغ پرواز داشت