Нӯшин лабӣ ки лаълаш нав кард ҷоми ҷам ро

نوشین لبی که لعلش نو کرد جام جم را

Ҳаст аз пеши харобии дарвешу муҳташам ро

هست از پیش خرابی درویش و محتشم را

Ман хоки пои мастии конҷо ки рехти ҷуръа

من خاک پای مستی کانجا که ریخت جرعه

Лғзиди пои риндони сад соҳиби карам ро

لغزید پای رندان صد صاحب کرم را

Гар дар шароби ишқам аз теғ май зании ҳад

گر در شراب عشقم از تیغ می زنی حد

эй масти мӯҳтасиби каш , ҳаддӣаст ин ситам ро

ای مست محتسب کش، حدیست این ستم را

Гуфтӣ ки ғами ҳамеи хур , ман худ хӯраму лекин

گفتی که غم همی خور، من خود خورم و لیکن

эй ганҷи шодмонӣ , андозаи исти ғам ро

ای گنج شادمانی، اندازه ایست غم را

Сӯфӣ ки луқма ҷӯяд машну ҳадиси ишқаш

صوفی که لقمه جوید مشنو حدیث عشقش

Каз дил насиб набӯд дармондаи шикам ро

کز دل نصیب نبود درمانده شکم را

Аз ҳоҷӣ биёбон пурсед завқи замзам

از حاجی بیابان پرسید ذوق زمزم

Чаҳ огаҳии зкъбаҳи парандаи ҳарам ро

چه آگهی زکعبه پرنده حرم را

Ҳаст орзӯии ҷонон каз халқ рӯ битобам

هست آرزوی جانان کز خلق رو بتابم

Ман ихтиёр кардам хлўтгаҳи адам ро

من اختیار کردم خلوتگه عدم را

Чун киштӣаст борӣ вар ҳаст беш вар кам

چون کشتی است باری ور هست بیش ور کم

Таслим кард хусрав , бигзор беш ва кам ро

تسلیم کرد خسرو، بگذار بیش و کم را