Гуфтӣ зи дил бурун кун ғамҳои бекарон ро

گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را

Ту пеши чашм ва онгаҳ ҷои гилаи забон ро

تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را

То дили зи ман ббрдӣ аз нолаи шаби нхФтм

تا دل ز من ببردی از ناله شب نخفتم

эй дузд , бишинав охири фарёди посбон ро

ای دزد، بشنو آخر فریاد پاسبان را

Бигузашт аз ниҳоят бе хобии ман , оре

بگذشت از نهایت بی خوابی من، آری

Душвор субҳ бошад шабҳои бекарон ро

دشوار صبح باشد شبهای بیکران را

Андешаи ҷаҳонӣ бар ҷон ман наҳодӣ

اندیشه جهانی بر جان من نهادی

Вонгаҳ ба лоғи гӯйӣ андеша нест ҷон ро

وانگه به لاغ گویی اندیشه نیست جان را

Расвои шаҳри гаштам аз бас ки дидаи ман

رسوای شهر گشتم از بس که دیده من

Дмдм ҳаме таровад хунобаи ниҳон ро

دمدم همی تراود خونابه نهان را

Аз оҳи сўзноками дӯд аз ҷаҳони баромад

از آه سوزناکم دود از جهان برآمد

Бе ту ҷаҳон чаҳ бошад , оташи занами ҷаҳон ро

بی تو جهان چه باشد، آتش زنم جهان را

Доғи ғуломӣ аз ман ҳаст ар дареғи борӣ

داغ غلامی از من هست ار دریغ باری

Аз байъ кун мушаррафи мамлуки ройгон ро

از بیع کن مشرف مملوک رایگان را

Он рӯй нозанинро икдм ба сӯй ман кун

آن روی نازنین را یکدم به سوی من کن

То бештар набинам насрину арғавон ро

تا بیشتر نبینم نسرین و ارغوان را

Шояд агар бихандад бар рӯзгори хусрав

شاید اگر بخندد بر روزگار خسرو

Он кас ки дида бошад рухсорае чунон ро

آن کس که دیده باشد رخساره ای چنان را