Дидам басии замонаи мрдозмоӣ ро

دیدم بسی زمانه مردآزمای را

Созанда нест ҳеҷ амиру гадоӣ ро

سازنده نیست هیچ امیر و گدای را

Ҷузи боду дами тараннуми ин тангноӣ нест

جز باد و دم ترنم این تنگنای نیست

Чун ғулғули тиҳии нафаси тангноӣ ро

چون غلغل تهی نفس تنگنای را

Чандин макун димоғ ба кофуру машк , тар

چندین مکن دماغ به کافور و مشک، تر

Бар орияти шиноси кафи ътрсоӣ ро

بر عاریت شناس کف عطرسای را

Дар худ мубин ба кибр ки аз баҳри акси кор

در خود مبین به کبر که از بهر عکس کار

Инҳо басаст баҳраи тани худнамой ро

اینها بس است بهره تن خودنمای را

Қурб мамлук нест магари дуну сифла ро

قرب مملوک نیست مگر دون و سفله را

ӣнҷои мубини ту мардуми вологроӣ ро

اینجا مبین تو مردم والاگرای را

Ҷое ки ҷой бар сари шоҳон магас кунад

جایی که جای بر سر شاهان مگس کند

Набӯд маҳали авҷ паридан эй ро

نبود محل اوج پریدن همای را

Онон ки гуфтаанд талоқи арӯси кун

آنان که گفته اند طلاق عروس کون

Кобӣни ин арӯс диҳанд ин сарой ро

کابین این عروس دهند این سرای را

эй тавсанӣ ки ҳиммати олии хитоби тест

ای توسنی که همت عالی خطاب تست

Башикан ба як лагади фалаки диўпоӣ ро

بشکن به یک لگد فلک دیوپای را

Торикии замона чу равшан кунад ба меҳр

تاریکی زمانه چو روشن کند به مهر

СФўт чу нест одамии тираи рой ро

صفوت چو نیست آدمی تیره رای را

Бе зодани бало чу набошад , чаҳ сохтанд

بی زادن بلا چو نباشد، چه ساختند

Кишти сароби ин фалаки фитнаи зой ро

کشت سراب این فلک فتنه زای را

Рӯзӣ ки меравад мшмр , хсрўо , зъмр

روزی که می رود مشمر، خسروا، زعمر

Алои ҳамон қадар ки парастии худоӣ ро

الا همان قدر که پرستی خدای را