Хандаи ҳаргизи даҳании ҳамчуи даҳон ту наёфт

خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت

Сухан ар об нашуд таъми забон ту наёфт

سخن ار آب نشد طعم زبان تو نیافت

Дидаи борикии олами ҳамаи мӯии андари мӯӣ

دیده باریکی عالم همه موی اندر موی

Дид , лекини сари мӯе чу миён ту наёфт

دید، لیکن سر مویی چو میان تو نیافت

Бо чунин ҳасану латофат ки туе , дидаи даҳр

با چنین حسن و لطافت که تویی، دیده دهر

Сӯй ки дид ки онро нигарон ту наёфт

سوی که دید که آن را نگران تو نیافت

Пистаи кӯи танги даҳон буд даҳон баста бимонад

پسته کو تنگ دهان بود دهان بسته بماند

Хешро дид ки ҳам санги даҳон ту наёфт

خویش را دید که هم سنگ دهان تو نیافت

Ба гуҳи субҳ чу гули ханда занон ме рафтӣ

به گه صبح چو گل خنده زنان می رفتی

Бод ҳар чанд ки бишитофт нишон ту наёфт

باد هر چند که بشتافت نشان تو نیافت

Гул ба гулзор дар аз тобиш хуршед бсухт

گل به گلزار در از تابش خورشید بسوخت

Зон ки ӯ соя эй аз сарви равон ту наёфт

زان که او سایه ای از سرو روان تو نیافت

Пои хусрави хулаш аз хори ҷафо бор надошт

پای خسرو خلش از خار جفا بار نداشت

То сараши рехта дар пои Аннан ту наёфт

تا سرش ریخته در پای عنان تو نیافت