Бо ин ҷамол рӯй санам диданам хатост

با این جمال روی صنم دیدنم خطاست

Коиинаҳи мурод на баҳри ҷамоли мост

کایینه مراد نه بهر جمال ماست

Дарвеши байн ба кулбаи худ май баради ҳавас

درویش بین به کلبه خود می برد هوس

Зон шамъи каши млоикаҳи парвонаи зёст

زان شمع کش ملایکه پروانه ضیاست

Ақласту лофи сабри яке пардаи брФгн

عقل است و لاف صبر یکی پرده برفگن

То бенгарӣ ки фоидаи ақл то куҷост

تا بنگری که فایده عقل تا کجاست

Чашмаши буруни кашами зи сараш онкӣ бинадат

چشمش برون کشم ز سرش آنکه بیندت

Сидқаст ин мисли ки гадо душман гадост

صدق است این مثل که گدا دشمن گداست

Ҳар каси зи боди буи ту ҷӯяд , ман он ним

هر کس ز باد بوی تو جوید، من آن نیم

Моро ҳамин басаст ки ин бод аз он ҳавост

ما را همین بس است که این باد از آن هواست

Рӯем ба қиблау дили гмраҳ ба сӯии бут

رویم به قبله و دل گمره به سوی بت

Борӣ чаро кунем намозӣ ки норавост

باری چرا کنیم نمازی که نارواست

Шабҳои хеш рӯз кунам зи оҳ шаб фурӯз

شبهای خویش روز کنم ز آه شب فروز

Бади рӯз чун манӣ ки бад-ӣн рӯз мубталост

بد روز چون منی که بدین روز مبتلاست

Зойеъ макун дуои худ , эй порсои вақт

ضایع مکن دعای خود، ای پارسای وقت

Дар ҳақи бедилӣ ки на дар хӯрд ин дуост

در حق بیدلی که نه در خورد این دعاست

Хусрав , маноли баҳри дили гум шуда ба дард

خسرو، منال بهر دل گم شده به درد

Колоаш кун малол ки дард ту ошност

کالاش کن ملال که درد تو آشناست