Тавонгарӣ ба диласт , эй гадоӣ бо сад ганҷ

توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج

Чу роҳатӣ нарасонӣ , машав азоби алнҷ

چو راحتی نرسانی، مشو عذاب النج

Ҳамонаст ганҷ ки дидӣ чу хок ҳар ганҷӣ

همانست گنج که دیدی چو خاک هر گنجی

Ки зер хок наҳй , хок бар сари он ганҷ

که زیر خاک نهی، خاک بر سر آن گنج

Хиради зи баҳри камол ва куняш олати мол

خرد ز بهر کمال و کنیش آلت مال

Чу аблаҳон ба тарозуии зари суфоли мснҷ

چو ابلهان به ترازوی زر سفال مسنج

Мдў чу мӯри тҳигаҳи тиҳӣ ки дар солӣ

مدو چو مور تهیگه تهی که در سالی

Нахурд як ҷӯ ва помол шуд ба бурдани ранҷ

نخورد یک جو و پامال شد به بردن رنج

зи хуии зишти пас аз мурдани ту ҳам чаҳ аҷаб

ز خوی زشت پس از مردن تو هم چه عجب

Ки устихонат кунад санг чун сафи шатранҷ

که استخوانت کند سنگ چون صف شطرنج

На зинда , мурда буд онкии санги пайваста

نه زنده، مرده بود آنکه سنگ پیوسته

Таниш ба ранг ба савдоу рӯҳ дар аФрнҷ

تنش به رنگ به سودا و روح در افرنج

зи баҳри санги муламмаъ ки оядат дар даст

ز بهر سنگ ملمع که آیدت در دست

Басои касон ки шикастӣ ба санги шани оринҷ

بسا کسان که شکستی به سنگ شان آرنج

зи баҳри симу дирами сад шиканҷа беш кунӣ

ز بهر سیم و درم صد شکنجه بیش کنی

Ки истодаи намоз аўФтд баронат шиканҷ

که ایستاده نماز اوفتد برانت شکنج

Ду панҷа бо ту зада шери чарх ва ту бо худ

دو پنجه با تو زده شیر چرخ و تو با خود

Гирифтаи рости се панҷоҳ дар сарои сипанҷ

گرفته راست سه پنجاه در سرای سپنج

Чунон ба лиззати нафасӣ , ки гар шавад мумкин

چنان به لذت نفسی، که گر شود ممکن

Ба ҳирси ҳиси шашум дар физойӣ андари панҷ

به حرص حس ششم در فزایی اندر پنج

Хӯбии чикон ки шавад хӯнати об дар раҳи дайн

خوبی چکان که شود خونت آب در ره دین

На он хуӣ ки чакад аз рахти киришмау ғанҷ

نه آن خویی که چکد از رخت کرشمه و غنج

Ба боғи гули зи хуии боғбони дамад на зи об

به باغ گل ز خوی باغبان دمد نه ز آب

Гумон мабар ту ки бе ранҷи брдмди норанҷ

گمان مبر تو که بی رنج بردمد نارنج

Агар чаҳ нохўшт ояд насиҳати хусрав

اگر چه ناخوشت آید نصیحت خسرو

Шифост он ҳама , аз талхӣ ҳлилаҳ маранҷ

شفاست آن همه، از تلخی هلیله مرنج