зи ман дар ҳиҷр ӯ ҳрдми фиғон зор ме ояд

ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

Хуши он чашмӣ ки он ҳрдм бар он рухсор ме ояд

خوش آن چشمی که آن هردم بر آن رخسار می‌آید

Ба бозии сӯй ман омад , ба шухии дили зи ман бастад

به بازی سوی من آمد، به شوخی دل ز من بستد

Бадв гуфтам : чаҳ хоҳӣ кард ? гуфто : кор ме ояд

بدو گفتم: چه خواهی کرد؟ گفتا: کار می‌آید

Чу рафтам бар дараш бисёр , дарбон гуфт кин мискин

چو رفتم بر درش بسیار، دربان گفت کاین مسکین

Гирифтораст гӯйӣ , кин тараф бисёр ме ояд

گرفتار است گویی، کاین طرف بسیار می‌آید

Гар аз нодиднши рӯзии бимирам , нест душворӣ

گر از نادیدنش روزی بمیرم، نیست دشواری

Вале рӯйиш нахоҳам дид , он душвор ме ояд

ولی رویش نخواهم دید، آن دشوار می‌آید

Нишастӣ дар дилу гӯйӣ ки дил дар ман ниҳон кардӣ

نشستی در دل و گویی که دل در من نهان کردی

Наме доне ки охир бар дилами ин бор ме ояд

نمی‌دانی که آخر بر دلم این بار می‌آید

Саҳаргоҳон шунид афғони ман ҳамсоя , гуфт ин сӯ

سحرگاهان شنید افغان من همسایه، گفت این سو

Ки хоҳад буд ёрб , кин фиғон зор ме ояд

که خواهد بود یارب، کاین فغان زار می‌آید

Куҷое , эй ки таън бедилон кардӣ кунун дил ро

کجایی، ای که طعن بیدلان کردی کنون دل را

Нигаҳдор , ар туоне , коинки он айёр ме ояд

نگهدار، ار توانی، کاینک آن عیار می‌آید

Рқибо , як аноят кун , хиромидани мада ӯ ро

رقیبا، یک عنایت کن، خرامیدن مده او را

Ки бар ман ҳарчӣ меояд азон рафтор ме ояд

که بر من هرچه می‌آید ازآن رفتار می‌آید

Сафоӣ соидаш дидӣ , кафи дасташи нигар акнӯн

صفای ساعدش دیدی، کف دستش نگر اکنون

Ки гули чидаи сет ва бар каф карда аз гулзор ме ояд

که گل چیده‌ست و بر کف کرده از گلزار می‌آید

Маро мегуфт даии ҳаркас чу рафтам аз дарат бе худ

مرا می‌گفت دی هرکس چو رفتم از درت بی‌خود

Ки ин сӯфии магар аз хона хумор меояд ?

که این صوفی مگر از خانه خمار می‌آید؟

Магӯ борӣ ки дар бандами ту безорӣ шудӣ хусрав

مگو باری که در بندم تو بیزاری شدی خسرو

Касе осони зи ҷони хештан безор ме ояд

کسی آسان ز جان خویشتن بیزار می‌آید