Шуд аз ишқати дилами хӯну ҷигари аФгору ҷон бар бод

شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

Куҷо ё раби марои ин чашми хунин бар рахт афтод

کجا یا رب مرا این چشم خونین بر رخت افتاد

Марогар буд рӯзии тоқату сабрӣ , бишуд аз дил

مرا گر بود روزی طاقت و صبری، بشد از دل

Агар май доштами доноӣ ва ақлӣ бирафт аз ёд

اگر می داشتم دانایی و عقلی برفت از یاد

Мҷуи ғайри харобии зини дили вайрони ман дигар

مجو غیر خرابی زین دل ویران من دیگر

Ки он маъмураи каш вақте ту медидӣ намонад обод

که آن معموره کش وقتی تو می دیدی نماند آباد

Касе талхӣ ман донад ки бинад хандаи ширин

کسی تلخی من داند که بیند خنده شیرین

Касе хӯн хӯрданам донад ки бинад гиряи Фарҳод

کسی خون خوردنم داند که بیند گریه فرهاد

Ғамат хоҳад диҳад бар боди ҷонамро ба расвоӣ

غمت خواهد دهد بر باد جانم را به رسوایی

Бихоҳам дод ҷон бар боди азин ғам , ҳар чаҳ бодобод

بخواهم داد جان بر باد ازین غم، هر چه باداباد

Маро то кӣ ғами ҳиҷри ту помол ҷафо дорад

مرا تا کی غم هجر تو پامال جفا دارد

Барис фарёди мазлӯмӣ ки аз дасти ғамати фарёд

برس فریاد مظلومی که از دست غمت فریاد

Шабасту базми ъушрат соз шуд беваҳм бо муҳаррам

شب است و بزم عشرت ساز شد بی وهم با محرم

Ба маҷлиси бодаи гардони гашту соқӣ дар шароб афтод

به مجلس باده گردان گشت و ساقی در شراب افتاد

Чу шаби султон бедораст , хусрав дод худ бустон

چو شب سلطان بیدار است، خسرو داد خود بستان

Ки фардо рӯз хоҳад шуд , касе додат нахоҳад дод

که فردا روز خواهد شد، کسی دادت نخواهد داد