Надонам то чаҳ бодаст ин ки аз гулзор ме ояд

ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

Казу буии хуши гесуии он дилдор ме ояд

کزو بوی خوش گیسوی آن دلدار می‌آید

Биёи соқӣу пеш аз мурданам май даҳ , ки ҷон аз тан

بیا ساقی و پیش از مردنم می ده، که جان از تن

Ба истиқбол хоҳад шуд ки буи ёр ме ояд

به استقبال خواهد شد که بوی یار می‌آید

Магар бедор шуд бахтам ки он рӯе ки дар хобам

مگر بیدار شد بختم که آن رویی که در خوابم

Набӯд умед , пеши дида бедор ме ояд

نبود امید، پیش دیده بیدار می‌آید

зи бодаи хунбҳоии хеш май нӯшам ки боз аз вай

ز باده خونبهای خویش می‌نوشم که باز از وی

Маро дар синаи ғамҳои куҳан дар кор ме ояд

مرا در سینه غم‌های کهن در کار می‌آید

Балогар бар серум бисёр ояд , зон наме тарсам

بلا گر بر سرم بسیار آید، زان نمی‌ترسم

Бало инаст кови андари дилам бисёр ме ояд

بلا این است کاو اندر دلم بسیار می‌آید

Чу ту бо дигароне , мурдан осон шуд маро , зеро

چو تو با دیگرانی، مردن آسان شد مرا، زیرا

Ба ҷони дигаронам зистан душвор ме ояд

به جان دیگرانم زیستن دشوار می‌آید

Ба ёди поят аз мижгони ҳамеи рўбди раҳати хусрав

به یاد پایت از مژگان همی‌روبد رهت خسرو

Надорад огаҳӣ , ар дидаи худ бар хор ме ояд

ندارد آگهی، ار دیده خود بر خار می‌آید