Зимистон меравад , айёми гулҳо пеш ме ояд

زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

зи боди субҳи моро буии он бдкиш ме ояд

ز باد صبح ما را بوی آن بدکیش می‌آید

Сабо меҷунбаду бозам парешон мекунад аз сар

صبا می‌جنبد و بازم پریشان می‌کند از سر

Дили бадбахт агар вақте ба ҳол хеш ме ояд

دل بدبخت اگر وقتی به حال خویش می‌آید

Расед айёми гул ваон шӯх хоҳад рафт дар бустон

رسید ایام گل وان شوخ خواهد رفت در بستان

Аз он рӯзӣ ки метарсидам инак пеш ме ояд

از آن روزی که می‌ترسیدم اینک پیش می‌آید

Сари девонагиро муждаи даҳ , эй санги бадномӣ

سر دیوانگی را مژده ده، ای سنگ بدنامی

Ки бози он фитнаи баҳри ақл дурандеш ме ояд

که باز آن فتنه بهر عقل دوراندیش می‌آید

Азин хирман намонад коҳу баррагӣ , мгарӣ , эй дида

ازین خرمن نماند کاه و برگی، مگری، ای دیده

Ки бешаст оташам ҳарчанд борон беш ме ояд

که بیش است آتشم هرچند باران بیش می‌آید

Чаҳ ғам медорадат , бхроми хуши хуш , ҷони ман , чандон

چه غم می‌داردت، بخرام خوش‌خوش، جان من، چندان

Раҳо кун то намак бар синаҳои риш ме ояд

رها کن تا نمک بر سینه‌های ریش می‌آید

Ба ҷони зани тир на бар дида то ин як дами боқӣ

به جان زن تیر نه بر دیده تا این یک دم باقی

Кунам назорае то аз кадомин кеш ме ояд

کنم نظاره‌ای تا از کدامین کیش می‌آید

Макун нозӣ ки мехоҳад барои тирборонат

مکن نازی که می‌خواهد برای تیربارانت

Дар он ҳазрати куҷои ёди дил дарвеш меояд ?

در آن حضرت کجا یاد دل درویش می‌آید؟

Наёрад баради номи лаб , ба дуздии ғамзаи зани гуҳи гуҳ

نیارد برد نام لب، به دزدی غمزه زن گه‌گه

Ки хусрав на зи баҳри нӯш , баҳр неш ме ояд

که خسرو نه ز بهر نوش، بهر نیش می‌آید