Мабодо каз шикори он хираи каш яксар дарун ояд

مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

Каз он рухсори гирдолӯди шаҳрӣ дар ҷунун ояд

کز آن رخسار گردآلود شهری در جنون آید

Марои кишти он саворӣҳо , пасинаи дами ҳасрат

مرا کشت آن سواریها، پسینه دم حسرت

Бирав гуҳи гуҳи магари лухтии ғубор аз дар дарун ояд

برو گه گه مگر لختی غبار از در درون آید

Чаҳ лутфаст онкӣ бар сар мекунад хоки оби ҳайвон ро

چه لطف است آنکه بر سر می کند خاک آب حیوان را

Ба зери поши ғалатону давон ва сарнигӯн ояд

به زیر پاش غلطان و دوان و سرنگون آید

Маханд , эй дарди нодида , зи оби чашми муштоқон

مخند، ای درد نادیده، ز آب چشم مشتاقان

Мабодои ҳеҷ касро кин бало аз дар дарун ояд

مبادا هیچ کس را کاین بلا از در درون آید

Ду рӯзии миҳмонам , аз дирами беруни марон , ҷоно

دو روزی میهمانم، از درم بیرون مران، جانا

Ки буз дар хона қассоб наз баҳр сукӯн ояд

که بز در خانه قصاب نز بهر سکون آید

зи ман пурсӣу баси гўӣӣ ки хӯни баҳр чаҳ майгаре ?

ز من پرسی و بس گوئی که خون بهر چه می گریی؟

Наме доне ки охир ҳар куҷо баранд хӯн ояд ?

نمی دانی که آخر هر کجا برند خون آید؟

Ту худ доне ки натавон з ӣаст бе ту , лек ҳайронам

تو خود دانی که نتوان ز یست بی تو، لیک حیرانم

Ки тарки дӯстони меҳрбон аз дӯст чун ояд

که ترک دوستان مهربان از دوست چون آید

Кадомин саг буд хусрав ки тоби зулфи ту орад

کدامین سگ بود خسرو که تاب زلف تو آرد

Кигар шери андари он занҷир барбандӣ , забун ояд

که گر شیر اندر آن زنجیر بربندی، زبون آید