Саҳаргоҳон ки бод аз сӯии гул ънбрФшон ояд

سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

Чу гули ҷомаи дирами конами зи гули буи нишон ояд

چو گل جامه درم کانم ز گل بوی نشان آید

Нигоро , дида дар раҳ мондаам венаи орзӯ дар дил

نگارا، دیده در ره مانده ام وین آرزو در دل

Ки ёрб , нозанини ёрӣ чу ту бар ман часбон ояд

که یارب، نازنین یاری چو تو بر من چسان آید

Ҳазар кун аз дами сарди гирифторон , мабод он дам

حذر کن از دم سرد گرفتاران، مباد آن دم

Кзинсон , тундбодӣ бар чунон сарв равон ояд

کزینسان، تندبادی بر چنان سرو روان آید

Ғамат ҳар шаб расад дар куштанам , вонгаҳ амон ёбам

غمت هر شب رسد در کشتنم، وانگه امان یابم

Ки аз баҳри шафоатро хиёнат дар миён ояд

که از بهر شفاعت را خیانت در میان آید

бад-инсон чун зайди ошиқ ки аз баҳри хароши он

بدینسان چون زید عاشق که از بهر خراش آن

Забон ханҷар шавад дар дил чу науммат бар забон ояд

زبان خنجر شود در دل چو نامت بر زبان آید

Макаши чандини мусулмонро ки ҷонии монда дар қолаб

مکش چندین مسلمان را که جانی مانده در قالب

На он мурғии сети ҷони кӯи бози сӯй ошён ояд

نه آن مرغی ست جان کو باز سوی آشیان آید

Ба расм бандагӣ бипазир , хусравро , чаҳ кам гардад ?

به رسم بندگی بپذیر، خسرو را، چه کم گردد؟

Ба силки бандагонатгар ғуломӣ ройгон ояд

به سلک بندگانت گر غلامی رایگان آید