Пас аз моҳем дӯш аз ваъдаи дидор хоб омад

پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

Гуҳӣ бархестам кандар сари ман офтоб омад

گهی برخاستم کاندر سر من آفتاب آمد

Пас аз бедорӣ бисор дидам , лек неи сайраш

پس از بیداری بیسار دیدم، لیک نی سیرش

Каз аввал диданаш ҳам роҳатами афзуд ва хоб омад

کز اول دیدنش هم راحتم افزود و خواب آمد

Рахш пажмурда дидам , пурсиш аз гармоаш ме кардам

رخش پژمرده دیدم، پرسش از گرماش می کردم

Лабаши хомӯш буду гӯнаи рух дар ҷавоб омад

لبش خاموش بود و گونه رخ در جواب آمد

Маашро слх кард аз нозукии маҳтоб дар шабҳо

مهش را سلخ کرد از نازکی مهتاب در شبها

Агар чаҳ офтоби ман миён моҳтоб омад

اگر چه آفتاب من میان ماهتاب آمد

зи шодӣ гиря гӯйанд ва ба чашм хеш ме дидам

ز شادی گریه گویند و به چشم خویش می دیدم

Ки дидам рӯй он хуршеду андари дида об омад

که دیدم روی آن خورشید و اندر دیده آب آمد

Равон шуд мардуми дида ки бӯсади сами шабдизаш

روان شد مردم دیده که بوسد سم شبدیزش

Ки он моҳи сариъи уссайр дар айн шитоб омад

که آن ماه سریع السیر در عین شتاب آمد

На гирдаст ин , ки ҳаст он гирди давлати гирди рухсораш

نه گرد است این، که هست آن گرد دولت گرد رخسارش

Ки зери рояти Мансур чун ҷон комёб омад

که زیر رایت منصور چون جان کامیاب آمد