Хушами коби ду чашми ман ҳама рӯй замин гирад

خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

Мабодои гирд ғайриӣ домани он нозанин гирад

مبادا گرد غیری دامن آن نازنین گیرد

зи тири ғамзааш худро нигаҳи дорӣ , чу он кофар

ز تیر غمزه اش خود را نگه داری، چو آن کافر

Камонро зиҳ кунад , зи абрӯи раҳи мардон дайн гирад

کمان را زه کند، ز ابرو ره مردان دین گیرد

Азон афсонаҳои хуш ки дил мегуяд аз ишқаш

ازان افسانه های خوش که دل می گوید از عشقش

Ман бадбахтро тарсам ки рӯз вопасин гирад

من بدبخت را ترسم که روز واپسین گیرد

Чу бар молӣ ба хӯнами остин , ҷоно , ки ман борӣ

چو بر مالی به خونم آستین، جانا، که من باری

зи хӯни хеши безорам , турогар остин гирад

ز خون خویش بیزارم، ترا گر آستین گیرد

Нишондии фитнаро дар гӯшаи чашм , онгаҳат гуфтам

نشاندی فتنه را در گوشه چشم، آنگهت گفتم

Ки олами куфру гумроҳӣ азон гӯша нишин гирад

که عالم کفر و گمراهی ازان گوشه نشین گیرد

Чу некӯ нест чашми мастро ағро ба хӯни ман

چو نیکو نیست چشم مست را اغرا به خون من

Марои худ куштаи гир , аммо набояд кӯ ямин гирад

مرا خود کشته گیر، اما نباید کو یمین گیرد

Чаҳ бошад ҳоли ман ҷое ки ҳамсоя шавад биҳш

چه باشد حال من جایی که همسایه شود بیهش

Чу оеи масту хонаи буии вирд ва ёсамин гирад

چو آیی مست و خانه بوی ورد و یاسمین گیرد

Чу дар тобок ҷонам дид , шаб , гуфто макун мискин

چو در تاباک جانم دید، شب، گفتا مکن مسکین

Чаҳ ширин ҷон кунад , чун поши андар ангабин гирад

چه شیرین جان کند، چون پاش اندر انگبین گیرد

Мё дар пеши чашми каси сапанд рӯй ту хусрав !

میا در پیش چشم کس سپند روی تو خسرو!

Равои дорӣ ки оташ дар ман андӯҳгин гирад

روا داری که آتش در من اندوهگین گیرد