Замонӣ нест каз дасти ту ҷони ман наме сӯзад

زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد

Кадомин синаро кони ғамзаи пурфан наме сӯзад

کدامین سینه را کان غمزه پرفن نمی‌سوزد

Магари таркиб фонӯсаст , ҷоно , устихони ман

مگر ترکیب فانوس است، جانا، استخوان من

Дарун май сўздм , чун шамъи пероҳан наме сӯзад

درون می‌سوزدم، چون شمع پیراهن نمی‌سوزد

зи ҳиҷрам бар ҷигари доғӣ , зи ишқам ҳар нафаси дардӣ

ز هجرم بر جگر داغی، ز عشقم هر نفس دردی

Ман аз ғами сӯхтам , ҷоно , дилат бар ман наме сӯзад

من از غم سوختم، جانا، دلت بر من نمی‌سوزد

Магӯ чандин , каз ин сўзок беҳуда бикаш доман

مگو چندین، کز این سوزاک بیهوده بکش دامن

Ки дил май сӯзаму ҷон касе доман наме сӯзад

که دل می‌سوزم و جان کسی دامن نمی‌سوزد

Бад-ӣни сон каз таби ҳиҷрони танам дар зери пероҳан

بدین سان کز تب هجران تنم در زیر پیراهن

Ҳамеи сӯзад , аҷаб донам ки пероҳан наме сӯзад

همی‌سوزد، عجب دانم که پیراهن نمی‌سوزد

Ҳамаи шаби зор май сӯзам ба торикӣу танҳоӣ

همه شب زار می‌سوزم به تاریکی و تنهایی

Ки бо ман ҳеҷ дилсӯзии дарин маскан наме сӯзад

که با من هیچ دلسوزی درین مسکن نمی‌سوزد

Чароғи ман наме сӯзади шаб аз дамҳои сарди ман

چراغ من نمی‌سوزد شب از دم‌های سرد من

Чароғи хонаи ҳамсояи ҳам равшан наме сӯзад

چراغ خانه همسایه هم روشن نمی‌سوزد

Чу ту дар боғ май ое , ҳам аз лутфу рухи худ дон

چو تو در باغ می آیی، هم از لطف و رخ خود دان

Ки пешати зотши хиҷлати гулу сӯсан наме сӯзад

که پیشت زآتش خجلت گل و سوسن نمی‌سوزد

Ғами хусрави ҳамеи доне ва нодон мекунӣ худ ро

غم خسرو همی‌دانی و نادان می‌کنی خود را

Марои ин сӯхт , варна таънаи душман наме сӯзад

مرا این سوخت، ورنه طعنه دشمن نمی‌سوزد