Чаҳ хуш субҳӣ дамид имшаби маро аз рӯй ёри худ

چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود

Гулистони ҳаётами тозаи гашт аз навбаҳори худ

گلستان حیاتم تازه گشت از نوبهار خود

Биҳамдиллоҳ ки кишти бахт бар дод ва нашуд зойеъ

بحمدالله که کشت بخت بر داد و نشد ضایع

Ҳар онч аз дидаи борони рехтам бар рӯзгори худ

هر آنچ از دیده باران ریختم بر روزگار خود

Магари ҳиҷрони қиёмат буд кон бигузашт худ бар ман

مگر هجران قیامت بود کان بگذشت خود بر من

Дар фирдавс дидам боз аз рӯйнигор худ

در فردوس دیدم باز از روی نگار خود

Шумор ғам намедонам ки пеш дӯстон гӯям

شمار غم نمی دانم که پیش دوستان گویم

Ки ман чизе намедонам зи дарди бишмори худ

که من چیزی نمی دانم ز درد بیشمار خود

Дилу ҷон каз паии ман ранҷҳо диданд дар ҳиҷрон

دل و جان کز پی من رنجها دیدند در هجران

Намудем ҳар дуро он рӯй , кардам шармсори худ

نمودم هر دو را آن روی، کردم شرمسار خود

Марои осӯдаи бории дида ,гар чаҳ ранҷа шуд поиш

مرا آسوده باری دیده، گر چه رنجه شد پایش

Ки молидаам ҳамаи шаби дидаро бар пои ёри худ

که مالیدم همه شب دیده را بر پای یار خود

Чу ман бедавлатӣ , онгаҳ назар дар чун ту дилдорӣ

چو من بی دولتی، آنگه نظر در چون تو دلداری

Чаҳ бахтаст ин ва чаҳ иқбол , ҳайронам ба кори худ

چه بخت است این و چه اقبال، حیرانم به کار خود

Ду бӯсам лутф кардӣ ва шудам ҳам дар яке биҳш

دو بوسم لطف کردی و شدم هم در یکی بیهش

Раҳо кун то зи сари гирам ки гум кардам шумори худ

رها کن تا ز سر گیرم که گم کردم شمار خود

Ман инак рафтам , он по бар серум ранҷа кунӣ гуҳи гуҳ

من اینک رفتم، آن پا بر سرم رنجه کنی گه گه

Ки дар кӯии ту хокӣ май гузорами ёдгори худ

که در کوی تو خاکی می گذارم یادگار خود

Ба хоби сети инки май гӯйӣ ба пеши мардумон , хусрав

به خواب ست اینکه می گویی به پیش مردمان، خسرو

Турои кӯи хоб то бибинӣ азинҳо дар канори худ

ترا کو خواب تا ببینی ازینها در کنار خود