Зиҳӣ бирехта бар лолаи машки Соро ро

زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

Шикастаи равнақи хуршеди гавҳари оро ро

شکسته رونق خورشید گوهر آرا را

Агар з рӯй ту шамъ ҳидоятӣ набӯд

اگر ز روی تو شمع هدایتی نبود

зи тирагӣ ки бурун оварад нсороро ?

ز تیرگی که برون آورد نصارا را؟

Ба сят ҳасан гирифт он бути самарқандӣ

به صیت حسن گرفت آن بت سمرقندی

Чу кишвари дили мо хиттаи Бухоро ро

چو کشور دل ما خطه بخارا را

Ба рӯзи куштан азон ғамзаи муҳлатии ҷустам

به روز کشتن ازان غمزه مهلتی جستم

Вале надид зи қотил касе мудоро ро

ولی ندید ز قاتل کسی مدارا را

Биор соқӣ азон оби оташин ки фалак

بیار ساقی ازان آب آتشین که فلک

Ба бод дод чу ҷамшеди хоки доро ро

به باد داد چو جمشید خاک دارا را

зи шавқи он лаби ширину мотами Фарҳод

ز شوق آن لب شیرین و ماتم فرهاد

з дида меравад инак шукри шкрхо ро

ز دیده می رود اینک شکر شکرخا را

Ду бӯса аз лаби худ хсрўо , худоро хоҳ

دو بوسه از لب خود خسروا، خدا را خواه

Буд ки башнавад он сангдили хдоро ро

بود که بشنود آن سنگدل خدارا را