Дил рафт ба сӯии ту , ҳамон сӯй ки шуд монад

دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند

Ҷон кард ба раҳи ҳамла ва он низ бурун монад

جان کرد به ره حمله و آن نیز برون ماند

Аз кӯии ту боз омад ва бар оташи дили сӯхт

از کوی تو باز آمد و بر آتش دل سوخت

Ҳар номаи сабрӣ ки азин пеш дилам хонд

هر نامه صبری که ازین پیش دلم خواند

Андари дилами ин буд ки бигузашт ҳамаи умр

اندر دلم این بود که بگذشت همه عمر

Венаи дидаи нисорӣ ба таҳи пой ту ифшоанд

وین دیده نثاری به ته پای تو افشاند

Об аз ҷигарам хӯрд ва барам низ ҷигар дод

آب از جگرم خورد و برم نیز جگر داد

Болоти ниҳолӣ ки дар обу гул мо шанд

بالات نهالی که در آب و گل ما شاند

Пурсанади азизон ва нахонам бар худ , зонк

پرسند عزیزان و نخوانم بر خود، زانک

Кас бар ҷигари сӯхта меҳмон натавон монад

کس بر جگر سوخته مهمان نتوان ماند

Он ёр ба дил дар шуду тани хизмат ӯ кард

آن یار به دل در شد و تن خدمت او کرد

Бастанд дар дил , хираду ҳуш бурун монад

بستند در دل، خرد و هوش برون ماند

Кардем бҳли наргиси бозанда ӯ ро

کردیم بحل نرگس بازنده او را

Хусрав ҳама ҳастӣ ки ба як дод лабаш хонд

خسرو همه هستی که به یک داد لبش خواند