Шинохти онкии ғаму меҳнати ҷудоӣ ро

شناخت آنکه غم و محنت جدایی را

Бимираду набарди силки ошноӣ ро

بمیرد و نبرد سلک آشنایی را

Ба ихтиёр нагардад кас аз азизони давр

به اختیار نگردد کس از عزیزان دور

Вале чаҳ чора кунам фурқати қазоӣ ро

ولی چه چاره کنم فرقت قضایی را

Макун ба шамъи мау меҳри нисбати рухи дӯст

مکن به شمع مه و مهر نسبت رخ دوست

Ки Фрқҳости басии нури ошноӣ ро

که فرقهاست بسی نور آشنایی را

Ба теғи пора ки аз тан баранд ва хӯн резанд

به تیغ پاره که از تن برند و خون ریزند

Бидон ки гиря хӯн мекунад ҷудоӣ ро

بدان که گریه خون می کند جدایی را

Заруратаст ки хонем лавҳи сабру фироқ

ضرورتست که خوانیم لوح صبر و فراق

Чу нест нақш дигар хомаи хтоиӣ ро

چو نیست نقش دگر خامه ختایی را

Ба ёди васли дил сӯхта кунад шодам

به یاد وصل دل سوخته کند شادم

Чунонкии муждаи даҳ боғи рӯстоӣ ро

چنانکه مژده ده باغ روستایی را

Агар мушоҳида нақд нест , нақд ин аст

اگر مشاهده نقد نیست، نقد این است

Хазинае шимур , эй дӯст , бенавоӣ ро

خزینه ای شمر، ای دوست، بینوایی را

Мхр ба ним ҷӯи он суҳбатӣ ки бо ғараз аст

مخر به نیم جو آن صحبتی که با غرض است

Ки роҳатӣ набӯд суҳбати риёе ро

که راحتی نبود صحبت ریایی را

Вафои ёри мувофиқи мгири саҳл ки он

وفای یار موافق مگیر سهل که آن

Муфарраҳии сети аҷаби баҳри ҷонФзоиӣ ро

مفرحی ست عجب بهر جانفزایی را

Чу ошиқӣ ба хароботи масти рӯ , эй дил

چو عاشقی به خرابات مست رو، ای دل

Ба аҳли зуҳди бимони тавбаи риёе ро

به اهل زهد بمان توبه ریایی را

Чу , хсрўо , з фироқаст ҳар замони дардӣ

چو، خسروا، ز فراق است هر زمان دردی

Ҳаваси набарди хирадманди дӣрпое ро

هوس نبرد خردمند دیرپایی را