Тарсам ки аз атрофи ҷаҳон дӯд барояд

ترسم که از اطراف جهان دود برآید

Гар оҳи ман аз ҷони ғам андӯд барояд

گر آه من از جان غم اندود برآید

Бар буии ту оташ задаам миҷмараи дил

بر بوی تو آتش زده ام مجمره دل

Аз вай чаҳ аҷаб ,гар нафас авд барояд

از وی چه عجب، گر نفس عود برآید

Оташкадаи дил бар мо , чанд бапушам

آتشکده دل بر ما، چند بپوشم

Шак нест ки аз оташи мо дӯд барояд

شک نیست که از آتش ما دود برآید

Дили худ чаҳ матоъаст ки аз мо талабади дӯст ?

دل خود چه متاع است که از ما طلبد دوست؟

Ҳқо ки агар ҷони талабад зуд барояд

حقا که اگر جان طلبد زود برآید

Ҳар дил ки надорад хабар аз ҳасани Аёзӣ

هر دل که ندارد خبر از حسن ایازی

Шартаст ки гирди дил Маҳмӯд барояд

شرط است که گرد دل محمود برآید

Баъди ман агар гӯш наҳй бар сари хокам

بعد من اگر گوش نهی بر سر خاکم

Аз хоки ҳамаи нағма Довӯд барояд

از خاک همه نغمه داود برآید

Хусрави натавонад ки кунад фикри висолат

خسرو نتواند که کند فکر وصالت

Кории сет ки бо толеъ масъӯд барояд

کاری ست که با طالع مسعود برآید