Рӯзӣ агар он моҳ ба меҳмон ман ояд

روزی اگر آن ماه به مهمان من آید

Даврони фалак дар таҳи фармон ман ояд

دوران فلک در ته فرمان من آید

Девонаи дилии доштам , овора шуд аз ман

دیوانه دلی داشتم، آواره شد از من

Кӣ бози дарин синаи вайрон ман ояд

کی باز درین سینه ویران من آید

Ҳар субҳдам аз гиря шавад хӯни дилами об

هر صبحدم از گریه شود خون دلم آب

Каз боди насими гули хандон ман ояд

کز باد نسیم گل خندان من آید

Ман донам ва ман , чошнии дарди ту , ҷоно

من دانم و من، چاشنی درد تو، جانا

Ҳошо ки табиб аз паии дармон ман ояд

حاشا که طبیب از پی درمان من آید

Ҷонами ту ситон , бози танам хок сетанд

جانم تو ستان، باز تنم خاک ستاند

Он дам ки аҷал дар талаби ҷон ман ояд

آن دم که اجل در طلب جان من آید

Дар кӯй ту наем ки парешон шавадат дил

در کوی تو نایم که پریشان شودت دل

Гар чашми ту бар ҳоли парешон ман ояд

گر چشم تو بر حال پریشان من آید

Доне ки чҳо мегузарад бар дили хусрав

دانی که چها می گذرد بر دل خسرو

Дар гӯши тугар нолау афғон ман ояд

در گوش تو گر ناله و افغان من آید