Обод нашуд дил ки хароб писарон шуд

آباد نشد دل که خراب پسران شد

Ҳасани писарони офати соҳиб назарон шуд

حسن پسران آفت صاحب نظران شد

Баси донаи дилҳо ки зи тани барад ба тороҷ

بس دانه دلها که ز تن برد به تاراج

Он мӯр ки бар гирди лаби сода дилон шуд

آن مور که بر گرد لب ساده دلان شد

Афсурдаи ҷамоли хати хубон чаҳ шиносад ?

افسرده جمال خط خوبان چه شناسد؟

Кини серума на шоистаи ноқис басарон шуд

کین سرمه نه شایسته ناقص بصران شد

Дилҳои азизони шимури он ҷумлаи нигинҳо

دلهای عزیزان شمر آن جمله نگینها

Кандар камари ороиши заррин камарон шуд

کاندر کمر آرایش زرین کمران شد

Он хоҷа ки мегуфт ки дорам хабар аз ақл

آن خواجه که می گفت که دارم خبر از عقل

Дар ишқ дар омад , яке аз бехабарон шуд

در عشق در آمد، یکی از بی خبران شد

Ҷузи ҳасрат ва мурдан набӯд чораи ушшоқ

جز حسرت و مردن نبود چاره عشاق

Фарёду фиғони арбадаи ҳила гарон шуд

فریاد و فغان عربده حیله گران شد

эй сабр , дилами даҳ қадре , бӯ ки тавон зист

ای صبر، دلم ده قدری، بو که توان زیست

Кони дил ки маро буд аз он дгарон шуд

کان دل که مرا بود از آن دگران شد

Баси оқили шамъи хиради афрӯхтаи равшан

بس عاقل شمع خرد افروخته روشن

Каз карда дили сӯхтаи хуш писарон шуд

کز کرده دل سوخته خوش پسران شد

Хусрави зи рухи хубу з метавба наме кард

خسرو ز رخ خوب و ز می توبه نمی کرد

Ногоҳ бидид он рухи зебо , нигарон шуд

ناگاه بدید آن رخ زیبا، نگران شد