Он кӯдаки навруста ки симин баданӣ шуд

آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد

Чун шасти лаб аз шер , чаҳ ширин даҳанӣ шуд ?

چون شست لب از شیر، چه شیرین دهنی شد؟

Баси ғунчаи дилро ки кунад чок ба ҳар сӯ

بس غنچه دل را که کند چاک به هر سو

Он гул ки ба наврӯзи ҷавонӣ чаманӣ шуд

آن گل که به نوروز جوانی چمنی شد

Он Юсуфи ҷони бас ки дарин сина дар омад

آن یوسف جان بس که درین سینه در آمد

Гӯям ки танами гирди таниш перҳанӣ шуд

گویم که تنم گرد تنش پیرهنی شد

Султони марои умри фузуни бод ба давлат

سلطان مرا عمر فزون باد به دولت

Каз давлат ӯ халъати ошиқ кафанӣ шуд

کز دولت او خلعت عاشق کفنی شد

Баси марди худоӣ ки чу дар ишқ дар омад

بس مرد خدایی که چو در عشق در آمد

Гулгуна хӯн кард ба рухсор ва занӣ шуд

گلگونه خون کرد به رخسار و زنی شد

Вақте ки мелаъл бидон рӯй кашидам

وقتی که می لعل بدان روی کشیدم

Инак ҳамаи хунобаи ҳол чу манӣ шуд

اینک همه خونابه حال چو منی شد

Чун ҷони даҳум аз хоки ман , эй мейри вилоят

چون جان دهم از خاک من، ای میر ولایت

Бтхонаҳ бар оре ки дилам брҳмнӣ шуд

بتخانه بر آری که دلم برهمنی شد

Хусрави зи мизоҷи дили ман хашми гирифтаи сет

خسرو ز مزاج دل من خشم گرفته ست

Каз карда ту бо дили хешаш суханӣ шуд

کز کرده تو با دل خویشش سخنی شد