Рӯе ки ту дории гул сероб надорад

رویی که تو داری گل سیراب ندارد

Ширинии лаълати шукр ноб надорад

شیرینی لعلت شکر ناب ندارد

Қадӣ ки ту дорӣ набӯд сарви равон ро

قدی که تو داری نبود سرو روان را

Чун зулфи ту чини сунбули пар тоб надорад

چون زلف تو چین سنبل پر تاب ندارد

Дар хоб тавон дид хаёли рухи хубат

در خواب توان دید خیال رخ خوبت

Аммо чаҳ кунам , дидаи ман хоб надорад

اما چه کنم، دیده من خواب ندارد

Зон лаҳза ки зоҳиди хами абрӯӣ туро дид

زان لحظه که زاهد خم ابروی ترا دید

Пурвои намозу сар миҳроб надорад

پروای نماز و سر محراب ندارد

Хусрав ба хаёлу лаъли ту шабу рӯз

خسرو به خیال خطّ و لعل تو شب و روز

Ҷузи фалаки лаби кишт ва меноб надорад

جز فکرِ لبِ کِشت و می ناب ندارد