Ҳар кас ки тақарруби зи висол ту наҷуед

هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

Вондри раҳи идроки ҷамол ту напуед

واندر ره ادراک جمال تو نپوید

Фардо ки шаби ваъдаи дидор сар ояд

فردا که شب وعده دیدار سر آید

Раҳбар набӯд сӯии ту чандон ки наҷуед

رهبر نبود سوی تو چندان که نجوید

Фардо ки ту дар гулшани фирдавси хиромӣ

فردا که تو در گلشن فردوس خرامی

Тӯбо , адаб онаст , ки дар роҳ наравед

طوبی، ادب آنست، که در راه نروید

Шак нест ки чарх аз паии сад давр бияёд

شک نیست که چرخ از پی صد دور بیاید

Меҳри ту з ҳар зарраи хокам ки ббўид

مهر تو ز هر ذره خاکم که ببوید

Фарёди зи ғавғои рақибон ки намонанд

فریاد ز غوغای رقیبان که نمانند

То бо ту касе дарди дил хеш бигӯед

تا با تو کسی درد دل خویش بگوید

Дидор ҳаромаст касеро ки чу хусрав

دیدار حرام است کسی را که چو خسرو

Аз дида ба хӯни дили худ даст бишӯяд

از دیده به خون دل خود دست بشوید