Куҷо будӣ , бигӯ , эй сарви озод ?

کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟

Ки рӯят дидаму иқбол рӯ дод

که رویت دیدم و اقبال رو داد

Ба ҳар ҷониб ҳаме рафтам зи мастӣ

به هر جانب همی رفتم ز مستی

Ки ногуҳи чашми мастат бар ман афтод

که ناگه چشم مستت بر من افتاد

Лабат ҳамшира шуд бо ҷони ширин

لبت همشیره شد با جان شیرین

Бдонгўнаҳ ки ишқу фитнаи ҳамзод

بدانگونه که عشق و فتنه همزاد

Магардон рӯй ,гар чаҳ ман харобам

مگردان روی، گر چه من خرابم

Ки бӯда сети ин хароба вақте обод

که بوده ست این خرابه وقتی آباد

Бигардон рӯй аз ман ,гар туоне

بگردان روی از من، گر توانی

Ки ман пои бастам ва ту мурғи озод

که من پا بستم و تو مرغ آزاد

Ту нозук чун з афғонам наранҷӣ

تو نازک چون ز افغانم نرنجی

Ки аз фарёд кӯҳ ояд ба фарёд

که از فریاد کوه آید به فریاد

Насиҳати гӯ , ту дард ман ндонӣ

نصیحت گو، تو درد من ندانی

Ки ман дар бсмлм , ту мурғи озод

که من در بسملم، تو مرغ آزاد

Бидам чандин , чу хокистар шуд ин дил

بدم چندین، چو خاکستر شد این دل

Ки гармои хӯрдагонро хуш буд бод

که گرما خوردگان را خوش بود باد

Чу бо ҷони хост рафтани ёдаш , эй дил

چو با جان خواست رفتن یادش، ای دل

Раҳо кун то бимирами ҳам дарин ёд

رها کن تا بمیرم هم درین یاد

Ба кӯяш хок шуд бечораи хусрав

به کویش خاک شد بیچاره خسرو

Фидои хоки пои он санами бод

فدای خاک پای آن صنم باد