Лаб аз ту вази шукри паймонае чанд

لب از تو وز شکر پیمانه ای چند

Рух аз ту вази хутани бтхонаҳ эй чанд

رخ از تو وز ختن بتخانه ای چند

Чу дар паймудани ореи хирмани ҳасан

چو در پیمودن آری خرمن حسن

Равон кун сӯии мо паймонае чанд

روان کن سوی ما پیمانه ای چند

Дарозӣ ҳаст дар мӯии ту чандон

درازی هست در موی تو چندان

Ки май бояд ба ҳар мӯи шонае чанд

که می باید به هر مو شانه ای چند

Бёзорди ?герат зон шонаи мӯе

بیازارد گرت زان شانه مویی

Ба пешат башиканам дандонае чанд

به پیشت بشکنم دندانه ای چند

Сари он рӯй отшноки гирдам

سر آن روی آتشناک گردم

Бияёд шамъро парвонае чанд

بیاید شمع را پروانه ای چند

Ба зулфу оризати дилҳои сӯзон

به زلف و عارضت دلهای سوزان

Шабасту оташу девонае чанд

شب است و آتش و دیوانه ای چند

Мхспи имшаб ки аз бе хобии хеш

مخسپ امشب که از بی خوابی خویش

Бигӯям пеши ту афсонае чанд

بگویم پیش تو افسانه ای چند

зи чашмами дона дона мечакад об

ز چشمم دانه دانه می چکد آب

Чу мурғони қонеъам бо донае чанд

چو مرغان قانعم با دانه ای چند

Хушам бо ишқи ту беақл ва бе ҷон

خوشم با عشق تو بی عقل و بی جان

Нагунҷад дар миёни бегонае чанд

نگنجد در میان بیگانه ای چند

Бар огрди дилам каз ҷустуҷӯят

بر آگرد دلم کز جستجویت

Марои ҳам кушта шуд вайронае чанд

مرا هم کشته شد ویرانه ای چند

Баротам кун зи лаби бӯсӣ ва банавис

براتم کن ز لب بوسی و بنویس

Ҳам аз хӯни дилами парвонае чанд

هم از خون دلم پروانه ای چند

Вагар нешӣ занад аз ғамзаи маст

وگر نیشی زند از غمزه مست

з хусрав башнавад афсонае чанд

ز خسرو بشنود افسانه ای چند