Маро то бо ту афтодаи сети пайванд

مرا تا با تو افتاده ست پیوند

На дар гӯшам насиҳат рафт ва на панд

نه در گوشم نصیحت رفت و نه پند

Дили ман май ҷаҳд ҳар лаҳза аз ҷой

دل من می جهد هر لحظه از جای

Ба дидорати чунонам орзӯманд

به دیدارت چنانم آرزومند

Надорам сабр , агар бовари надорӣ

ندارم صبر، اگر باور نداری

Бигир , инак биё , дастам ба савганд

بگیر، اینک بیا، دستم به سوگند

Ки неи расми муҳаббати ман ниҳодам

که نی رسم محبت من نهادم

Ки рафтаи сети аввали ин ҳукм аз худованд

که رفته ست اول این حکم از خداوند

Збоми осмони фарроши фитрат

زبام آسمان فراش فطرت

Баромад , зери пои ин ташт афганд

برآمد، زیر پا این طشت افگند

Дилам хӯнаст аз шавқи висолат

دلم خون است از شوق وصالت

Чу модар дар фироқи куштаи фарзанд

چو مادر در فراق کشته فرزند

Ҳазорон чашма аз чашмам равон аст

هزاران چشمه از چشمم روان است

Ки сангинтар ғамӣ дорам зи алванд

که سنگین تر غمی دارم ز الوند

Набошад ҷони муштоқони бедил

نباشد جان مشتاقان بیدل

зи ҷонон беш азин маҳҷӯр ва хурсанд

ز جانان بیش ازین مهجور و خرسند

Бирав ин хусрави биҷони дили зор

برو این خسرو بیجان دل زار

Тани бечораи биҷон беш мапаснд

تن بیچاره بیجان بیش مپسند