Ҷафо кун бӯ ки ин дил бозгардад
جفا کن بو که این دل بازگردد
Дамӣ бо ҷони ман дмсоз гардад
دمی با جان من دمساز گردد
Ба раъноеи чунин мхрому мстиз
به رعنایی چنین مخرام و مستیز
Ки шаҳрии ним кишт ноз гардад
که شهری نیم کشت ناز گردد
Чу науммат гӯям ва нола барорам
چو نامت گویم و ناله برآرم
Дилу ҷони ҳамраҳ овоз гардад
دل و جان همره آواز گردد
Нагӯям ҳоли худ бо кас нахоҳам
نگویم حال خود با کس نخواهم
Ки кас бо дарди ман анбоз гардад
که کس با درد من انباز گردد
Чу мо мардем бигушо рӯй ва бигзор
چو ما مردیم بگشا روی و بگذار
Ки дарҳои қиёмат боз гардад
که درهای قیامت باز گردد
Чаҳ ҳад ҳар хасисии лофи ишқат
چه حد هر خسیسی لاف عشقت
Магас набӯд ки сайд боз гардад
مگس نبود که صید باز گردد
Чаҳ ҷой офият бошад дилиро ?
چه جای عافیت باشد دلی را؟
Ки гирди ғамза ғаммоз гардад
که گرد غمزه غماز گردد
Гар оҳӯ чанд таг дорад , нишоед
گر آهو چند تگ دارد، نشاید
Ки гирди тарк тирандоз гардад
که گرد ترک تیرانداز گردد
Кунад афсонаи рӯзи бади хеш
کند افسانه روز بد خویش
Шабигар хусрават ҳамроз гардад
شبی گر خسروت همراز گردد