Дилии кӯ чун ту дилдорӣ надорад

دلی کو چون تو دلداری ندارد

Бар аҳли ишқ миқдорӣ надорад

بر اهل عشق مقداری ندارد

зи сар то пои зулфати як шикан нест

ز سر تا پای زلفت یک شکن نیست

Ки дар ҳар мӯ гирифторӣ надорад

که در هر مو گرفتاری ندارد

Надонам зоҳидӣ каз куфри зулфат

ندانم زاهدی کز کفر زلفت

Ба зери хирқа зуннорӣ надорад

به زیر خرقه زناری ندارد

Кадомин гул ба бустони сурхи равед

کدامین گل به بستان سرخ روید

Ки аз ту дар ҷигар хорӣ надорад

که از تو در جگر خاری ندارد

Даҳон писта монад бо даҳонат

دهان پسته ماند با دهانت

Валикини нағз гуфторӣ надорад

ولیکن نغز گفتاری ندارد

Касе кӯ рӯй ту дидаи сет , ҳаргиз

کسی کو روی تو دیده ست، هرگز

Назар бар панд ғмхўорӣ надорад

نظر بر پند غمخواری ندارد

Ман аз хмхонаҳ дардӣ кашидам

من از خمخانه دردی کشیدم

Ки онҷои мӯҳтасиб корӣ надорад

که آنجا محتسب کاری ندارد

Ки об хуш хӯрд аз ақли он кас

که آب خوش خورد از عقل آن کس

Ки раҳ дар кӯй хуморӣ надорад

که ره در کوی خماری ندارد

Биёу дасти гири афтодае ро

بیا و دست گیر افتاده ای را

Ки ҷузи ту дар ҷаҳон ёрӣ надорад

که جز تو در جهان یاری ندارد

Магӯ каз ҳиҷри ман чунаст хусрав

مگو کز هجر من چون است خسرو

Умеди зистан борӣ надорад

امید زیستن باری ندارد