Агар чашми ту рӯзӣ бар ма уфтад

اگر چشم تو روزی بر مه افتد

Ма аз хуршед бошад , дар таҳ уфтад

مه از خورشید باشد، در ته افتد

Вагар шакл занхдонат бибинад

وگر شکل زنخدانت ببیند

Равонии оби ҳайвон дар чаҳ уфтад

روانی آب حیوان در چه افتد

Чу дар хандидан ояд боғи рӯят

چو در خندیدن آید باغ رویت

Гули андари дидаи меҳр ва ма уфтад

گل اندر دیده مهر و مه افتد

Кунад пайванди умр аз субҳи рӯят

کند پیوند عمر از صبح رویت

Чу рӯзи умри гулро кӯтаҳ уфтад

چو روز عمر گل را کوته افتد

Нахоҳам баъди азин маро бубинам

نخواهم بعد ازین مه را ببینم

Гузаргар бар миннати баъд аз ма уфтад

گذر گر بر منت بعد از مه افتد

Ба рӯят хоҳам , алҳмдӣ бихонам

به رویت خواهم، الحمدی بخوانم

Ғалат , тарсам ки дар бисми аллоҳ уфтад

غلط، ترسم که در بسم الله افتد

Диламро дар сари зулфат раҳ афтод

دلم را در سر زلفت ره افتاد

Ғарибонро ба Ҳиндӯстон раҳ уфтад

غریبان را به هندوستان ره افتد

Чу хоҳад оризати ушшоқро арз

چو خواهد عارضت عشاق را عرض

Назар бар ман пас аз чандин гуҳ уфтад

نظر بر من پس از چندین گه افتد

Фиғон , эй ҷон ки дар хусрави фироқат

فغان، ای جان که در خسرو فراقت

Чунон афтод коташ дар ки уфтад

چنان افتاد کاتش در که افتد