эй бод , бурқаъи брФгни он рӯй отшнок ро

ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را

Ваии дидагар сафро кунам обӣ бизан ин хок ро

وی دیده گر صفرا کنم آبی بزن این خاک را

эй дида каз теғи ситами резии ҳамеи хӯни дмбдм

ای دیده کز تیغ ستم ریزی همی خون دمبدم

ё ҷони ман бустони зи ғам , ё ҷони даҳ ин ғамнок ро

یا جان من بستان ز غم، یا جان ده این غمناک را

Резии ту хӯни бростон , шавем ман аз ашки равон

ریزی تو خون برآستان، شویم من از اشک روان

Колўи даҳ дида чун тавон он остони пок ро

کآلوده دیده چون توان آن آستان پاک را

Зон ғамзаи азм кин макун , тороҷи ақл ва дайн макун

زان غمزه عزم کین مکن، تاراج عقل و دین مکن

Тороҷи дайн талқин макун , он ҳиндӯӣ бебок ро

تاراج دین تلقین مکن، آن هندوی بی باک را

Он дам ки май пӯшии қабо , мхром аз баҳри худо

آن دم که می پوشی قبا، مخرام از بهر خدا

Пӯшидаи дор аз чашми мо , он қомати чолок ро

پوشیده دار از چشم ما، آن قامت چالاک را

Сарҳои сардорони дайни бастӣ чу бар фитроки зин

سرهای سرداران دین بستی چو بر فتراک زین

Зинсони миФгн бар замини дунболаи фитрок ро

زینسان میفگن بر زمین دنباله فتراک را

То шамъ ҳасан афрӯхтӣ , парвонаи ворами сӯхтӣ

تا شمع حسن افروختی، پروانه وارم سوختی

Пардаи дарии омухтии он ғамза бебок ро

پرده دری آموختی آن غمزه بی باک را

Ҳаргиз лабӣ надиҳӣ ба ман вари бӯсае гӯйӣ бизан

هرگز لبی ندهی به من ور بوسه ای گویی بزن

Оем чу наздики даҳан , раҳ гум шавад идрок ро

آیم چو نزدیک دهن، ره گم شود ادراک را

Ҷонам чу рафт аз тани буруни васлам чаҳ кор ояд кунун

جانم چو رفت از تن برون وصلم چه کار آید کنون

Ин заҳр бигузашт аз фусун зойеъ макун тирёк ро

این زهر بگذشت از فسون ضایع مکن تریاک را

Гӯйии баромади гоҳи хоб , андари дили шаби офтоб

گویی برآمد گاه خواب، اندر دل شب آفتاب

Он дам каз оҳи субҳи тоби оташи занами афлок ро

آن دم کز آه صبح تاب آتش زنم افلاک را

Хусрави кадомин хас будгар сӯзи ишқ аз пас буд

خسرو کدامین خس بود گر سوز عشق از پس بود

Як зарраи оташи бас буд сад хирмани хошок ро

یک ذره آتش بس بود صد خرمن خاشاک را